آنها می گویند همه نشانه ها از سطوح شدید دوقطبی شدن سیاسی در داخل کشور، از دست دادن اعتماد سرمایه گذاران در خارج از کشور و نیز تغییرات بنیادی سرمایه گذاران در خارج از کشور، باعث ایجاد تغییرات اساسی در داخل و خارج از کشور می شود. تکرار دولت اسرائیل در دهه‌های آینده تقریباً اجتناب‌ناپذیر است.

«وقتی می گوییم که دولت اسرائیل وجود خود را متوقف می کند، بیشتر یک نقطه شروع سیاسی است.» "آنچه ما واقعاً در مورد آن صحبت می کنیم این است که آیا به همان موجودیت فعلی ادامه می دهد یا خیر. به عنوان مثال، روش آپارتاید آفریقای جنوبی پس از سال 1994 دیگر همان موجودیت قبلی نبود، یا اینکه آلمان شرقی پس از اتحاد [در سال 1990] همان موجودیت بود."

استدلال این است که اسرائیل، همانطور که اکنون وجود دارد، غیرقابل قبول است. و این خیلی به نحوه رفتار اسرائیل با فلسطینی ها نیست، بلکه به تفرقه در اسرائیل مربوط می شود. بسیاری از اسرائیلی های سکولار کشور را ترک می کنند - از جمله کارآفرینانی که صنعت فناوری اسرائیل را به یکی از بهترین ها در جهان تبدیل کرده اند. در عین حال، بخش مذهبی صهیونیست و افراطی ارتدوکس جامعه به سرعت در حال رشد است، حتی با وجود اینکه به طور نسبی پول کمتری را برای اقتصاد به ارمغان می آورد.

از دست دادن اسرائیلی ها که کشور را ترک می کنند، به طور بالقوه بخش زیادی از درآمد و سرمایه گذاری مورد نیاز برای حفظ اهداف توسعه طلبانه یک دولت راست گرا را به همراه خواهد داشت، در حالی که به یک جامعه فوق العاده متکی

متکی به منفعت ها کمک می کند. یکی از عوامل اصلی فشار برای اسرائیلی‌های سکولار، دوقطبی شدن عمیق سیاسی کشور است که با جنگ، تلاش برای تضعیف قوه قضائیه و دسیسه‌های بی‌پایان نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو تشدید شده است.

هور در تشخیص خود تنها نیست. شاید قابل توجه ترین بیانیه سال 2024 یوجین کندل، رئیس سابق شورای اقتصاد ملی اسرائیل و متحد نتانیاهو، و ران تزور، مدیر مؤسسه آینده استراتژیک اسرائیل بود، مبنی بر اینکه اسرائیل بعید است به صدمین سالگرد تأسیس خود در سال 1948 برسد. سه گروه: یک گروه سکولار یهودی لیبرال، گروهی که خواهان یک کشور مذهبی یهودی هستند، و گروهی که از دولتی با حقوق مساوی برای یهودیان و فلسطینیان دفاع می کنند.

کاندل و تزور شکاف اصلی را بین دو گروه اول می دانند. این دو نوشتند: «جنگ بر سر خانه، بر سر هویت و ارزش‌های همه علیه دیگران، تهدیدی وجودی برای کشور ایجاد می‌کند، زیرا چنین جنگی را نمی‌توان بدون تغییر شگرف در احساسات همه طرف‌ها متوقف کرد.

برای دیگران، مانند یان لوستیک، دانشمند علوم سیاسی آمریکایی، به این هدف رسیده است. این کشور، یعنی دولتی که به یهودیان نسبت به غیریهودیان امتیاز می دهد، اما با موفقیت خود را به عنوان یک لیبرال دموکراسی جلو می برد.» او به الجزیره گفت. «اسرائیل اکنون یک دولت آپارتایدیست است که شامل همه مردمی است که بین رود [اردن] و دریای [مدیترانه] زندگی می‌کنند.»

به گفته هور، اسرائیل نمی‌تواند آنچه را که او از آن به عنوان «تجمل زوال» یاد می‌کند، تحمل کند. به این معنا که برای اینکه اسرائیل به همین شکلی که هست باقی بماند، باید نیروی کار اصلی خود را از نوآوران تحصیلکرده طبقه متوسط، مانند کسانی که در حال حاضر مسئول هدایت بخش فناوری یا حفظ سیستم پزشکی آن هستند، حفظ کند.

به همین ترتیب، برای دامن زدن به گسترش مستمر خود در خاک فلسطین، اسرائیل باید صنعتی، زیرساخت ها و فناوری را حفظ کند تا قدرت نظامی خود را حفظ کند. تحلیلگران می گویند که وضعیت خوبی دارد.

مهاجرت

رهبران اسرائیل مدت هاست که رشد جمعیت را به عنوان یک اولویت استراتژیک در نظر گرفته اند. از لحظه ای که دولت به دنبال اخراج حدود 750000 فلسطینی در سال 1948 تشکیل شد، حفظ مزیت جمعیتی آشکار نسبت به فلسطینی ها برای پروژه صهیونیستی و همچنین توانایی دولت جدید برای اعزام سربازان کافی برای تامین امنیت مرزهایش حیاتی تلقی می شد.

اما، بر اساس تحلیلگران پیش از جنگ سیاسی غزه، دوره ژنتیکی سازی سیاسی اسرائیل، دوره ژنتیکی سازی ژنتیکی شده توسط اسرائیل، برای پروژه صهیونیستی حیاتی بود. حتی قبل از اینکه دولت نتانیاهو اصلاحاتی را انجام دهد که استقلال قوه قضائیه را در اوایل سال 2023 تضعیف می کند، بسیاری از طبقه جوان فارغ التحصیل را که اسرائیل به آن نیاز دارد را ترک کرده است.

در آن زمان، طرح نتانیاهو برای ربودن بسیاری از اختیارات دادگاه عالی کشور از دادگاه عالی کشور تا حدی با اسرائیل که بعداً نظارت بر غزه را تقسیم کرد، شکست خورد. بیش از 200,000 نفر - تقریباً 2 درصد از جمعیت کشور - در اعتراض به آنچه که به عنوان قدرت گرفتن دولت می دیدند، در اعتراض به خیابان ها ریختند.

نتیجه بسیار بد بوده است. در حالی که قوانین دولتی که محل اقامت قانونی و فیزیکی را تار می کند، سنجش اعداد دقیق را دشوار می کند، ارقام خود پارلمان اسرائیل و اتاق های فکر نشان می دهد که افزایش مهاجرت، به ویژه در میان اسرائیلی های سکولار، به طور قابل توجهی رشد جمعیت اسرائیل را کند کرده است. در مجموع، به دلیل جنگ و جامعه ای که به طور فزاینده قطبی شده، بیش از 150000 نفر در دو سال گذشته و بیش از 200000 نفر از زمان روی کار آمدن دولت فعلی در دسامبر 2022 اسرائیل را ترک کرده اند.

هور گفت: «طبقه بالای تحصیلکرده نیز قادر به ترک این کشور هستند. "آنها تحصیل کرده اند، بنابراین می توانند شغل پیدا کنند و انگلیسی صحبت می کنند. همچنین بیشتر در معرض رسانه های بین المللی و نه عبری هستند، بنابراین آنها تصور بهتری از آنچه در حال وقوع است و درک اسرائیل چگونه است. با این حال، به طور فزاینده ای شاهد خروج خانواده هایی با فرزندان هستیم که نشان می دهد این تغییر اساسی تر است."

" 300000 عضو از نخبگان اصلی برای حفظ آن،” هیور افزود. بنابراین، اگر تعداد قابل توجهی بروند، دیگر یک اقتصاد توسعه‌یافته نیست و به یک اقتصاد در حال توسعه تبدیل می‌شود... که واقعاً نمی‌تواند از عهده آن برآید. فقط این تجمل را ندارد که قدرت اقتصادی یا استاندارد زندگی‌اش را از دست بدهد. برای اینکه یک کشور استعماری وجود داشته باشد، به اشغال زمین متکی است – و این هزینه دارد.»

بار اقتصادی

اعتماد سرمایه‌گذاران نیز در نتیجه اصلاحات قضایی و جنگ آسیب دیده است و رشد اقتصادی را که اسرائیل برای حمایت از هزینه‌های نظامی خود، گسترش و حمایت از شهروندان فوق‌العاده مذهبی خود به آن متکی است، تضعیف می‌کند. مطالعات.

طبق گفته‌های کندل و تزور در سال 2018، متوسط خانواده اسرائیلی حدود 20000 شیکل (6450 دلار) برای حمایت از جامعه فوق‌العاده ارتدوکس اسرائیل پرداخت می‌کنند، با این حال، به گفته جمعیت شناسان، انتظار می‌رود که اندازه این جامعه تا سال 2065 سه برابر شود و بار خانواده‌های غیرارادی را به دوش بکشد. شیکل (19,370 دلار) در سال.

اگر اسرائیل به وضعیت کنونی خود در جنگ ادامه دهد، به این افزایش هزینه‌های دفاعی اضافه کنید، و تحلیلگران هشدار می‌دهند که فشار بر بخش اصلی مالیات‌دهنده اسرائیل می‌تواند ناپایدار شود، در حالی که سرمایه‌گذاران نیز در حال انتقال پول به خارج از کشور هستند. از زمان بحران مالی 2008، هیور گفت: "حدود 50 درصد از سرمایه گذاری داخلی اکنون در خارج از کشور است."

"سرمایه گذاری خارجی نیز کاهش یافته است. هدف معمولی اسرائیل برای سرمایه گذاری، بخش فناوری آن بود، اما این بخش در درجه اول نظامی است: برای مثال Elbit، که اکنون تحت فشار BDS [جنبش بایکوت، واگذاری و تحریم] قرار دارد.» هیور افزود: «همچنین از زمان اصلاحات قضایی سال 2023 کاهش شدیدی وجود داشته است، با سرمایه گذاران مطمئن نیستند که آیا در حال حاضر قوانین کپی رایت بر اساس قانون مالیات گرایان یا مالیات گرایان در حال حاضر در تضاد با قانون ملی حذف خواهند شد یا بر اساس متن. قاضی منصوب از سوی دولت."

چه آینده ای؟

در حال حاضر، اسرائیل نسبتاً امن باقی مانده است.

اگرچه تمدید آن نامشخص است، قرارداد 10 ساله 38 میلیارد دلاری تسلیحاتی که توسط ایالات متحده در سال 2016 امضا شد، همچنان پشتوانه بسیاری از صنایع تسلیحاتی و فناوری این کشور است. اقتصاد این کشور به رشد خود ادامه می‌دهد و برخی از پیش‌بینی‌کنندگان خوش‌بین‌تر آن اکنون مشتاقانه منتظر اولین سال کامل بدون شوک خارجی از زمان همه‌گیری کووید 2019 هستند.

با این حال، تعداد کمی می‌توانند از این واقعیت اجتناب کنند که، در حالی که اقتصادش ممکن است در حال رشد باشد، این کار را در مقایسه با سایر کشورهای توسعه‌یافته با نرخی کاهش یافته انجام می‌دهد. استخدام افراطی ارتدوکس در داخل، و راست افراطی ظاهراً صعودی، پیش‌بینی‌ها مبنی بر اینکه اقتصاد ممکن است سال 2026 را بدون آسیب پشت سر بگذارد، ممکن است آرزویی باشد.

در همین حال، مهاجرت طولانی و آهسته جوانان و مستعدها ادامه دارد و همراه با آن، چشم‌انداز آینده‌ای امن

Housssip ChassSome همچنان ادامه دارد. مکلبرگ، درباره آینده کشور یا اگر ممکن است فروپاشی کند، فلسفی بود و می‌گفت: «وقتی دیکتاتوری‌ها به پایان می‌رسند، تکه تکه می‌شوند. دموکراسی‌ها ذره ذره از بین می‌روند تا زمانی که غیرقابل تشخیص تغییر کنند.»

«اگر نتانیاهو و افراطی راست و افراطی فکر می‌کنند، او می‌گوید این «جهت لیبرال و متحرک» است، او می‌گوید «سیارگرا و متحرک در قدرت بمانند». خروج از کشور.